گذرهراسی و اضطراب اجتماعی

آگورا فوبیا
گذر‌هراسی

گذر‌هراسی یا بازارهراسی ترس از حضور در مکان‌های شلوغ، فروشگاه‌ها و برخی موقعیت‌ها مثل رانندگی و جاهایی است که ممکن است خروج از آن‌ها مشکل باشد. آگورا فوبیا معمولا با حملات اضطرابی (پانیک) همراه است.

ا&#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۷۶;&#۶۵۲۴۵; ا&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۱۸;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۶۷; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۱۸۳;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۲۸;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۵۹;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۶; (&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۰۷;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۴۵; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۶۶;)

ا&#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۷۶;&#۶۵۲۴۵; ا&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۱۸;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۶۷; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۶۶;,&#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۸۳;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۲۸;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۵۹;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۰; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۵۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳;, &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۰۱; ا&#۶۵۱۹۹; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۳۹;&#۶۵۲۲۸;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۶۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۶۵; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۶۶; ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۶۶; ا&#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۳۱;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۰۱; &#۶۵۱۹۳;ا&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۱۹۹;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۹۸; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۲۲;&#۶۵۱۹۸; ا&#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۳۱;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۲۳۹;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۴۴۰۵;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳;. اﻓﺮاﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ اﺿﻂﺮاﺏ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ, اﺯ ﺷﺮﻣﺴﺎﺭ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻳﻲ ﻣﺜﻞ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ , ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺑﺎ اﻓﺮاﺩ ﺟﺪﻳﺪ, ﮔﺮﺩﻫﻤﺎﻳﻲ ﻫﺎﻱ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ, ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺗﺮﺳﻬﺎﻳﻲ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺧﻲ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎ ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻳﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺟﻠﻮﻱ ﺩﻳﮕﺮاﻥ ﺩاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

&#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۷۶; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۵۸; ا&#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۷۶;&#۶۵۲۴۵; ا&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۱۸;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۶۷; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۶۶;, ا&#۶۵۱۹۹; &#۶۵۱۸۷;&#۶۵۲۱۶;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; ا&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۵۴; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۳۹;&#۶۵۲۲۸;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۶۰;&#۶۵۱۶۶; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۶۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴; و &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۰۱; و ا&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۱۸;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۶۷; &#۶۵۲۰۷;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۶۵; &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۸۸;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۴۶; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;. &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۱۹۴; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۲۶۵; ا&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۸۴;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۴۹; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۵۹;&#۶۵۱۹۴; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۲۵۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۶۶; ا&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۱۸;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۱;&#۶۵۱۹۹; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۵۹;&#۶۵۱۹۴; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۰۰;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۶۷;&#۶۴۴۰۵;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۲۵۳; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۱۷۸; &#۶۵۲۰۷;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;&#۶۴۴۰۴;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۲۰۷;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۶۷;&#۶۴۴۰۵;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۲۵۳; ا&#۶۵۲۶۱;&#۶۵۱۹۷;ا &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۰۴;&#۶۵۱۹۲;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۵۷; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;, &#۶۵۲۱۹;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;, &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۹۳; ا&#۶۵۲۵۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۳۹;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۵۹;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;. ﺩﺭ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ, اﺧﺘﻼﻝ اﺿﻂﺮاﺏ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ, ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ اﺿﻂﺮاﺏ اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻜﻨﺪ و ﻓﻘﻄ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻻﻥ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۴۳;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۳;, &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۰۱; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; ا&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۱۸;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۶۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۶۲;ا&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۹۴; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۲۱۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۷۳; &#۶۴۴۰۴;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۵۸;, &#۶۵۲۳۹;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۲۴۰;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۳۷;, &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۹۲;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۶۷; &#۶۵۲۰۷;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۵۳;, &#۶۴۳۸۰;&#۶۵۲۰۴;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۵۳; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۶۷;&#۶۴۴۰۵;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۲۵۳;, &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۲۵۷; &#۶۴۴۰۴;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۵;, &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۲۲۷;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۴۹; &#۶۵۲۱۱;&#۶۵۱۸۸;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۵۳; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۳۹;&#۶۵۲۲۸;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۶۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۶۵; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۰۷;&#۶۵۱۹۴;.

ا&#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۷۶;&#۶۵۲۴۵; ا&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۱۸;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۶۷; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۶۶;

ا&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۵۴; &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۰۱; و ا&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۱۸;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۶۷; &#۶۴۳۴۴;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۹۴;ا&#۶۵۱۹۷;, &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۱۹۸; ا&#۶۵۱۹۹; &#۶۴۳۸۰;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۰;&#۶۵۲۶۵; ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۱۸۷;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۴۷;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۲۸;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۴۵; ,ا&#۶۵۱۹۹; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۲۲;&#۶۵۱۹۸; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۵۹;&#۶۵۲۵۶;&#۶۴۴۰۳; و ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۵; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; , &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۴۳۸۰;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۵۴; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۳۹;&#۶۵۲۲۸;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۶۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۶۶; ا&#۶۵۱۹۹; ا&#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۹۳; ا&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۲۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۱;&#۶۵۱۹۳;. و &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۹۴; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۲۶۵; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷;ا&#۶۵۱۸۷;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۲۳۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۴۶; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۷۶;&#۶۵۱۸۷;&#۶۵۲۲۲;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; ا&#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۴۸;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۲۰۷;&#۶۵۲۳۲;&#۶۵۲۴۸;&#۶۵۲۶۶; و …اﻳﺠﺎﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. و ﺣﺪاﻗﻞ ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺪاﻭﻡ, اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ اﺿﻂﺮاﺏ و ﺗﺮﺱ اﺯ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ, ﻭﺟﻮﺩ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ, ﺗﺎ اﺧﺘﻼﻝ اﺿﻂﺮاﺏ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻧﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ. اﺧﺘﻼﻝ اﺿﻂﺮاﺏ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ, ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺮﺱ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ اﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻳﺎ ﻛﻤﺮﻭﻳﻲ ﻃﺒﻴﻌﻲ اﺷﺘﺒﺎﻩ ﺷﻮﺩ. اﻓﺮاﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺳﺮﺥ ﺷﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ, ﻳﺎ ﭘﺮﺵ ﻋﻀﻼﺕ و اﺿﻂﺮاﺏ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺯﻳﺮ ﻧﻆﺮ ﺑﻮﺩﻥ, ﺭا ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﮔﺎﻫﻲ ﺩﺭ اﻓﺮاﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ اﻓﺴﺮﺩﮔﻲ اﺟﺘﻨﺎﺏ اﺯ ﺟﻤﻊ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ, ﻛﻪ ﻋﻼﻣﺖ اﻓﺴﺮﺩﮔﻲ ﺑﻮﺩﻩ و ﺑﻪ اﺿﻂﺮاﺏ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻣﺮﺗﺒﻄ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺪﻡ ﺩﺭﻣﺎﻥ اﺧﺘﻼﻝ اﺿﻂﺮاﺏ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ, ﻣﻴﺘﻮاﻧﺪ ﺳﺒﺐ ﻣﺰﻣﻦ ﺷﺪن ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ و اﺧﺘﻼﻝ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻳﺎ ﺩاﻧﺸﮕﺎﻩ و ﻋﻤﻠﻜﺮﺩ ﺷﻐﻠﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻓﺮﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭاﻧﻲ ﻛﻪ ﻋﻼﻳﻢ ﻓﺮﻭﻛﺶ ﻣﻴﻜﻨﺪ, اﻳﻦ ﺑﻬﺒﻮﺩﻱ اﺩاﻣﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻋﻼﻳﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﻣﺎﻥ اﺧﺘﻼﻝ اﺿﻂﺮاﺏ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻫﻢ ﺩاﺭﻭ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ و ﻫﻢ ﺭﻭاﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ اﺳﺖ. اﻣﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﻭﺵ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻳﺎ ﻫﺮﻛﺪاﻡ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺑﺎﺷﺪ, ﺑﺎ ﻧﻆﺮ ﺭﻭاﻧﭙﺰﺷﻚ و ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ اﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﻮاﺭﺩﻱ ﻛﻪ اﺧﺘﻼﻝ ﻣﺮﺗﺒﻄ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩﻱ ﻣﺜﻼ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ اﺳﺖ, ﻣﻴﺘﻮاﻥ ﺩاﺭﻭﻫﺎﻳﻲ ﻃﺒﻖ ﺗﺠﻮﻳﺰ ﺭﻭاﻧﭙﺰﺷﻚ ﻧﻴﻢ ﺗﺎ ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺒﻞ اﺯ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ , ﻣﺼﺮﻑ ﻛﺮﺩ.

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان

اﺧﺘﻼﻝ ﻭﺳﻮاﺳﻲ ﺟﺒﺮی

ا&#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۷۶;&#۶۵۲۴۵; &#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۲;ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۵;, &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۶۲;ا&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۹۴; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۲۱۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۷۳; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۲۴۰;&#۶۵۲۲۰; &#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۲;ا&#۶۵۲۰۱; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۵;, &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۲۴۰;&#۶۵۲۲۰; &#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۲;ا&#۶۵۲۰۱; &#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۴۸;&#۶۵۲۶۶;, و &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۲۵۹;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۶۱; &#۶۵۱۵۳;&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۶۰;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۹;&#۶۵۲۵۰; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; ا&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۸۴;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۰۷;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳;. ﻭﺳﻮاﺱ ﻓﻜﺮﻱ, ﻋﺒﺎﺭﺗﺴﺖ اﺯ ﻓﻜﺮ ﻳﺎ ﺣﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻜﺮاﺭﻱ, ﻣﺰاﺣﻢ و ﺁﺯاﺭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻓﺮﺩ ﻭاﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﻮاﺱ ﻋﻤﻠﻲ, ﻋﺒﺎﺭﺗﺴﺖ اﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻱ ﺗﻜﺮاﺭﻱ و ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ,اﻣﺎ ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﺑﺮاﻱ ﻓﺮﺩ, ﻛﻪ ﺑﺮاﻱ ﻛﺎﻫﺶ اﺿﻂﺮاﺏ ﺧﻮﺩ اﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺜﻞ ﺷﺴﺘﺸﻮﻱ ﻣﻜﺮﺭ ﺩﺳﺖ ﻳﺎ ﭼﻚ ﻛﺮﺩﻥ ﻣﻜﺮﺭ ﻗﻔﻠﻬﺎ.
و ا&#۶۴۴۰۴;&#۶۵۱۹۸; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۴۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۴۶; ا&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۸۴;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۴۹; &#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۲;ا&#۶۵۲۰۱; &#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۴۸;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۱۹۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۴۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۵۱;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;, ا&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۱۸;&#۶۵۱۹۸;ا&#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۰۶; ا&#۶۵۲۳۵;&#۶۵۲۰۰;ا&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۰۶; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۹۴;. ﺩﺭ اﻛﺜﺮ ﻣﺒﺘﻼﻳﺎﻥ,ﺷﺮﻭﻉ اﺧﺘﻼﻝ, ﻗﺒﻞ اﺯ ﺑﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. و ﻣﻴﺘﻮاﻧﺪ ﺩﺭ ﻛﻮﺩﻛﻲ ﻳﺎ ﻧﻮﺟﻮاﻧﻲ ﻫﻢ ﺷﺮﻭﻉ ﮔﺮﺩﺩ. ﻋﻼﻳﻢ ﺩﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺯ ﻧﻴﻤﻲ اﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭاﻥ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ و ﺑﻌﺪ اﺯ ﻳﻚ ﻭاﻗﻌﻪ ﭘﺮ اﺳﺘﺮﺱ ﻣﺜﻞ ﺣﺎﻣﻠﮕﻲ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻳﻜﻲ اﺯ ﺑﺴﺘﮕﺎﻥ, ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ا&#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۷۶;&#۶۵۲۴۵; &#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۲;ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۱۹۸;ی

&#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۲;ا&#۶۵۲۰۱; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۵; و &#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۴۸;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۰۰;&#۶۵۱۹۷;&#۶۴۴۰۴;&#۶۵۲۰۴;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۷۵;&#۶۵۲۵۳; &#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۵۸; ا&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۵۴; &#۶۴۳۸۰;&#۶۵۲۶۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۱۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۷۳; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۵۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳; :
* &#۶۵۱۵۳;&#۶۵۲۴۷;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳;&#۶۴۴۰۴;&#۶۵۲۶۶;: &#۶۵۲۰۷;&#۶۵۲۰۴;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۶۵; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۶۷; ا&#۶۵۱۹۹; &#۶۴۳۸۰;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۰;&#۶۵۲۶۵; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; &#۶۴۴۰۴;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۳; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴; &#۶۵۱۵۳;&#۶۵۲۴۷;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۵۷; ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۱۷۴;. &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۱۸۰;&#۶۵۲۷۶; ا&#۶۵۱۹۹; &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۰۱; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۱;&#۶۵۱۶۷;, &#۶۵۱۸۷;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۶۶; ا&#۶۵۱۹۹; &#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۸۱; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳;.
* &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۹۴; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۱۵;&#۶۵۲۶۶; : &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۱۸۰;&#۶۵۲۷۶; &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۱۹۴; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۳;ا ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۳۷; &#۶۵۱۹۷;ا &#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۰۵; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۵۷; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۰۷;&#۶۵۱۹۴;. و &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۴۵; ا&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۵۴; &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۰۱;, &#۶۴۳۸۰;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۴۴۰۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴; ا&#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۳۷; &#۶۵۱۹۷;ا &#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۰۵; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۵۷; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۵۸;.

* ا&#۶۵۲۳۵;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۰۰;ا&#۶۵۱۸۷;&#۶۵۲۵۰; : &#۶۵۲۳۵;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۱۹۷;ا ,&#۶۵۱۷۵;&#۶۵۲۱۲;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۷; ا&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۸۴;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۴۹; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۴۲; &#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۴۶; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۸; ا&#۶۵۱۹۹; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۲۲;&#۶۵۱۹۸; &#۶۵۱۹۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۰۵; &#۶۵۲۰۷;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۴۹; &#۶۵۱۵۳;&#۶۵۲۶۱;&#۶۵۱۹۷; و &#۶۵۱۹۹;&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۵۷; ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۱۷۴;, &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۱۸۰;&#۶۵۲۷۶; &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۲۱۲;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۷; ا&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۹۳;ا&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۴۶; &#۶۵۱۹۱;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۱۵۳;&#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۰;ي ا&#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۸۴;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۴۹; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۵۹;&#۶۵۱۹۴;, &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۱۹۵;&#۶۵۲۵۹;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۲۰۶; &#۶۵۲۶۱;ا&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳;.
* &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۲۴۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۲۵۳; : &#۶۵۲۴۷;&#۶۵۲۰۰;&#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۴۹; &#۶۵۱۹۷;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۱۷۵;&#۶۵۲۴۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۲۵۳; و &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۳۹;&#۶۵۱۷۴; ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۸۷;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۶۵; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۸; &#۶۵۱۹۳;&#۶۴۳۸۰;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۶۵; &#۶۵۱۹۹;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۳; &#۶۵۱۹۳;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۲۴۳;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۷; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۰۸;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۳;.&#۶۵۲۵۱;&#۶۵۱۸۰;&#۶۵۲۷۶; &#۶۵۲۰۳;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۶۰;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۳۹;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۱۱;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۳۳; &#۶۵۱۹۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۹۳;&#۶۵۲۵۳; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۲۴۲; &#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۵۷; &#۶۵۲۳۱;&#۶۵۱۹۶;ا &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; ا&#۶۵۲۱۱;&#۶۵۲۷۶;&#۶۵۱۸۵; &#۶۵۲۱۱;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۱۹۷;&#۶۵۱۷۳; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۸;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;.

&#۶۵۲۴۳;&#۶۵۲۵۶;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۵۳; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۶۲; &#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۶۶; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۱۹۱;&#۶۵۲۵۴; &#۶۵۱۸۳;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۶۷;&#۶۵۱۹۴;&#۶۵۲۵۳; &#۶۵۲۵۹;&#۶۵۲۵۰; &#۶۵۲۵۱;&#۶۵۲۵۲;&#۶۵۲۴۴;&#۶۵۲۵۴; ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۱۷۴; &#۶۵۲۵۵;&#۶۵۲۶۲;&#۶۵۲۲۷;&#۶۵۲۶۶; ا&#۶۵۱۹۱;&#۶۵۱۷۶;&#۶۵۲۷۶;&#۶۵۲۴۵; &#۶۵۲۶۱;&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۲;ا&#۶۵۲۰۳;&#۶۵۲۶۶; &#۶۵۱۸۳;&#۶۵۱۷۰;&#۶۵۱۹۸;&#۶۵۲۶۵; &#۶۵۱۶۹;&#۶۵۱۶۶;&#۶۵۲۰۷;&#۶۵۱۹۴; . اﻏﻠﺐ ﺑﻴﻤﺎﺭاﻥ ﻣﺒﺘﻼ, ﻣﻴﻜﻮﺷﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﻼﻳﻢ ﺧﻮﺩ ﺭا اﺯ ﺩﻳﮕﺮاﻥ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻛﻨﻨﺪ.  و ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺧﻴﺮ, ﺑﻪ ﺭﻭاﻧﭙﺰﺷﻚ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ. اﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻱ ﺩاﺭﻭﻳﻲ و ﺭﻓﺘﺎﺭﻱ ﺑﺮاﻱ اﻳﻦ اﺧﺘﻼﻝ ﺭاﻳﺞ ﺷﺪﻩ و ﺩﺭ ﻣﻂﺎﻟﻌﺎﺕ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ,ﺑﺎ ﺩاﺭﻭ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ, ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ , ﻳﺎ ﺗﺮﻛﻴﺐ اﻳﻦ ﺩﻭ, اﺯ ﻋﻼﻳﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭاﻥ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ اﺧﺘﻼﻝ ﻭﺳﻮاﺳﻲ – ﺟﺒﺮﻱ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﻮﺛﺮ و ﭼﺸﻤﮕﻴﺮﻱ ﻛﺎﺳﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻓﺮﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ اﺧﺘﻼﻝ ﻭﺳﻮاﺳﻲ ﺟﺒﺮﻱ, اﺯ ﻛﻨﺎﺭ ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﻭﺳﻮاﺳﻬﺎ اﻛﺮاﻩ ﺩاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. و ﺩﺭ ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺼﺮﻑ ﺩاﺭﻭ و ﻫﺮ اﻗﺪاﻡ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ  ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻛﻨﺪ.ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ اﺯ ﻣﺒﺘﻼﻳﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ و اﻣﺮﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺭﻭاﻧﭙﺰﺷﻚ  ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﻋﻠﺖ ﺁﻥ ﺑﺮﺭﺳﻲ و ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ. و ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ اﺯ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﺑﻪ ﺭﻭاﻧﭙﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩﺩاﺭﻱ ﻛﺮﺩﻩ ﻳﺎ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺭا ﻧﻴﻤﻪ ﻛﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ ﻛﻨﺪ. ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺪﻡ ﺩﺭﻣﺎﻥ اﺧﺘﻼﻝ ﻭﺳﻮاﺳﻲ ﺟﺒﺮﻱ, ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻓﺮﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﺩﭼﺎﺭ اﻓﺴﺮﺩﮔﻲ ﺷﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺮﺩﺩ. و ﻋﻤﻠﻜﺮﺩ ﻭﻱ اﺯ ﻧﻆﺮ ﺷﻐﻠﻲ , ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ, و ﺭﻭاﺑﻄ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ, ﺩﭼﺎﺭ ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺟﺪﻱ ﺷﻮﺩ.

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان

سن مناسب مهدکودک

سن مناسب برای مهدکودک سه‌سالگی است. توصیه می‌شود در این سن کودکان به مهدکودک بروند. کودکان تا سه‌سالگی به‌طور طبیعی اضطراب‌جدایی دارند و ترجیح آن است که در منزل و توسط مراقبین آشنا نگه‌داری شوند. تجربه‌ی جداشدن از والدین و مراقبین یکی از مزایای مهدکودک است. بدین‌ترتیب کودک برای مراحل بعدی و از جمله مدرسه آماده می‌شود. از دیگر مزایای مهدکودک، یادگیری مهارت‌های اجتماعی و تعامل با هم‌سالان است.
مهدکودک به بهبود گفتار و رفع برخی اشکالات گفتاری کمک می‌کند. کودک در مهد یاد می‌گیرد که ساختارهای اجتماعی را بپذیرد. متوجه می‌شود که باید برخی محدودیت‌ها را قبول کند و بر اساس قوانین عمل کند. یکی دیگر از مزایای مهدکودک این است که اگر مشکلاتی مثل اضطراب‌جدایی وجود داشته باشد زودتر شناسایی و رفع می‌شوند تا در مراحل بعدی مثل مدرسه مشکل‌ساز نشوند. برخی استعداد‌ها و توانایی‌های کودک در مهدکودک شناسایی و خلاقیت و مسئولیت‌پذیری او تقویت می‌شود. “مهدکودک” باید تمام این خصوصیات را داشته باشد و از مربیان آموزش‌دیده بهره‌مند باشد. فرزند شما به ” مهدکودک” نیاز دارد نه جایی که فقط برای چند ساعت از او نگاه‌داری کنند.
پس پرس‌وجو و تحقیق کنید و انتخاب کنید.

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان

تربیت موفق

اگر می‌خواهید روش تربیتی شما موثر باشد باید نکات کلیدی آن را بدانید:
شرط اول موثر بودن وجود رابطه‌ی خوب با فرزند است. اگر رابطه‌ی خوبی با فرزندتان ندارید منتظر تاثیر تربیت‌تان نباشید. برای برقراری رابطه‌ی خوب با فرزند به رفتارهای معمول و روزمره‌ی او و خودش توجه نشان بدهید و کارهای خوبش را بلافاصله تشویق کنید.

شرط دیگر برای موثر بودن تربیت این است که این روش‌ها همیشه، همه‌جا و به وسیله‌ی همه‌ی مراقبین به شکل درست باید اجرا شود. اگر در انجام روش‌های تربیتی هماهنگی بین شما و دیگر مراقبین وجود ندارد و هر روز به یک شکل با فرزندتان برخورد می‌کنید منتظر تاثیر تربیت نباشید.  تربیت در میهمانی، مسافرت، خیابان و پارک تعطیل نمی‌شود.

شرط دیگر موثر بودن تربیت این است که باید قاطع باشید. قاطعیت با عصبانیت فرق دارد. قاطع باشید و روش‌های‌تان را با قاطعیت اجرا کنید. اگر قانونی برای تنبیه در برابر رفتارهای منفی کودک در نظر گرفته‌اید آن را با قاطعیت اجرا کنید و به هیچ عنوان آن از اجرای قانون صرف‌نظر نکنید. عذرخواهی کودک را بپذیرید ولی قانون تربیتی و تنبیهی را به طور کامل انجام دهید. عذرخواهی مانع از اجرای قانون نمی‌شود.

شرط بعدی برای تاثیر تربیت این است که خودتان باید الگوی خوبی برای رفتاری باشید که از کودک انتظار دارید.

شرط دیگر تربیت موفق آن است که نقطه‌ی ضعفی دست کودک‌تان ندهید.  فرزندتان نباید بداند که شما به چه چیزهایی حساس هستید و چه رفتارهایی شما را ناراحت و عصبانی می‌کند. یادتان باشد کودک شما به والدینی قاطع و مقتدر و مهربان احتیاج دارد. والدینی که به اندازه توجه می‌کنند و می‌دانند که چه زمانی و به چه رفتاری باید بی‌توجهی کنند. کودک به پدر و مادر “به اندازه‌ی کافی خوب” نیاز دارد.

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان

لج بازی در کودکان

لجبازی از رفتارهای منفی شایع در کودکان است. در لج‌بازی کودک با استفاده از رفتارهایی سعی میکند که والدین را متقاعد کند که به خواسته‌هایش تن بدهند. داد و فریاد، گریه، روی زمین خوابیدن، پا کوبیدن، خود را زدن، قهر‌کردن رفتارهایی هستند که کودک لج‌باز برای رسیدن به خواسته‌اش از آن‌ها استفاده می‌کند. به لج‌بازی کودک توجه نشان ندهید. طوری رفتار کنید که گویی رفتارهای او را نمی‌بینید و صدای او را نمی‌شنوید.

به هیچ عنوان در مقابل لج‌بازی کوتاه نیایید. کودک باید بفهمد که با لج‌بازی به خواسته‌اش نخواهد رسید. اگر فرزند شما در خیابان جیغ می‌زند و پا می‌کوبد خجالت نکشید. شما مسئول جیغ‌زدن او نیستید، شما مسئول تربیت او هستید. نقطه‌ی‌ضعف خود را آشکار نکنید.

فرزند شما نباید بفهمد که شما از رفتار او در میهمانی و خیابان معذب می‌شوید و ممکن است به خواسته‌اش تن بدهید. بی‌توجهی به لج‌بازی در ابتدای کار سبب تشدید لج‌بازی‌های کودک می‌شود.اصلا دل‌سرد و نا‌امید نشوید.  حوصله کنید، حوصله کنید، حوصله کنید حتما به نتیجه می‌رسید.

تربیت معجزه‌آسا وجود ندارد. با کمی صبر، لج‌بازی کودک کنترل می‌شود و می‌آموزد که لج‌بازی راه رسیدن به خواسته نیست.

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان

آموزش نظم به کودکان

آموزش نظم به کودکان

کودک اصولا تمایل به ریخت و پاش دارد.
باید نظم و انضباط را به کودک یاد بدهیم. آموزش نظم زمان‌بر است و باید مواظب باشیم به دام وسواس نیفتیم. برای آموزش نظم در ابتدا باید خودمان الگوی مناسبی باشیم.
کودک در مرحله‌ی اول از مشاهده‌ی رفتار ما می‌آموزد. باید یک برنامه‌ی مشخص متناسب با سن، با قوانین ساده برای کودک طراحی کنیم.
از چند مورد آسان‌تر شروع کنید. در شروع برنامه با کودک همراهی کنید.
سعی کنید کاری کنید که برنامه برای کودک جذاب باشد و از انجام آن لذت ببرد.
در پایان کار مثلا جمع کردن اتاق کودک را تشویق کنید. در مورد منافع نظم به زبان ساده و متناسب با سن کودک توضیح بدهید.
داستان‌هایی در مورد بچه‌های بی‌نظم و مشکلاتی که برای‌شان پیش می‌آید برای کودک تعریف کنید. اهمیت وسایل و اسباب‌بازى‌ها را به کودک بگویید. کودکان دیدگاهی راجع به هزینه و زحمتی که برای تهیه‌ی وسایل صرف شده ندارند. این موضوع را متناسب سن‌شان توضیح بدهید. اجازه بدهید کودک هم در مورد برنامه و قوانین حرف بزند و احساسش را بگوید ولی در مورد اجرای برنامه و قانون اصلا با کودک بحث نکنید.
در اجرای برنامه قاطع و مهربان باشید. از فرزندتان بخواهید از وسایل و اسباب‌بازى‌هایش مراقبت کند و راه‌های مراقبت را به او بیاموزید. اگر اجرا کرد تشویق کنید و اگر آن‌ها را خراب کرد تا مدت مشخصی جایگزینی برایش تهیه نکنید. دستورات را در موقع مناسب بدهید: وقتی کودک در حال بازی است از او نخواهید که وسایلش را جمع کند بلکه وقتی بازی‌اش تمام شد دستور را بدهید. اگر کودک در اجرای برنامه و قانون هم‌کاری نکرد متناسب باسن برای او محرومیت‌هایی در نظر بگیرید مثلا تا زمانی که وسایلش را از وسط اتاق جمع نکرده نمی‌تواند تلویزیون را روشن کند. حوصله بکنید، کودک با شما همراه خواهد شد.

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان

اعتماد به نفس

اعتماد‌به‌نفس مجموعه‌ی باور و نظری است که هر فرد به خودش و توانایی‌هایش دارد.
“اعتماد‌به‌نفس” مهم است و باید واقع‌بینانه باشد.

برای افزایش اعتماد‌به‌نفس در کودک:
به او توجه کنید. کارهای مثبت او را تشویق کنید. کارهای خوب کودک را در حضور خودش برای دیگران تعریف کنید.
او را با دیگران مقایسه نکنید. توانایی‌های دیگران را به رخ او نکشید. به جای بازگو کردن مکرر ضعف‌ها و ناتوانی‌هایش، به او کمک کنید آن‌ها را برطرف کند.
مهارت‌های زندگی از جمله “توانایی حل مسئله” را به او بیاموزید.
او را تحقیر نکنید. پرسش‌هایش را پاسخ بدهید.
به او مسئولیت‌های متناسب با سن بدهید و تلاش او برای انجام مسئولیت را مورد تشویق قرار بدهید. توجه بکنید که تلاش مهم است و نه نتیجه.
اگر در انجام مسئولیت محوله موفق نبود به او یاد بدهید اشکالاتش را رفع کند.
به جای کودک صحبت نکنید. وظایف او را خودتان انجام ندهید. اجازه بدهید یاد بگیرد که چگونه از پس مشکلاتش بربیاید. شما گاهی راه‌نمایی و همیشه تشویقش کنید.
اضطراب خودتان را کنار بگذارید و درمان کنید. تنش‌های محیط را کم کنید. مواظب باشید تبعیض‌آمیز برخورد نکنید.
داستان‌هایی از توانایی‌های افراد و تلاش و سخت‌کوشی آن‌ها برای کودک تعریف کنید. برای کودک وقت بگذارید.
به او اجازه بدهید احساسات خود را بیان کند. در مقابل ترس‌های کودک با خشم و تندی برخورد نکنید.
از الفاظ نامناسب استفاده نکنید. از عبارات محبت‌آمیز و مشوق برای صداکردن کودک‌تان استفاده کنید.

هر مقصدی راهی دارد و هر مشکلی راه‌حلی.
خوب نگاه کنید، فکر کنید، تلاش کنید، کمک بگیرید، دل‌سرد نشوید، حتما موفق خواهید شد. شک نکنید.

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان

رشد طبیعی

رشد

نوزاد تا ۴ هفتگی به صدای زنگ واکنش نشان می‌دهد. برای یک لحظه به اشیای متحرک توجه می‌کند.

شیرخوار از ۴ هفتگی اشیای متحرک را تا خط وسط دنبال می‌کند. اشیا را نگه نمی‌دارد و بلافاصله می‌اندازد.

از ۱۶ هفتگی شیئی را که به کندی حرکت می‌کند به خوبی دنبال می‌کند. با مشاهده‌ی اشیای آویزان بازوانش را به حرکت در می‌آورد.

از ۲۸ هفتگی هریک از دست‌ها را برای گرفتن اسباب‌بازی دراز می‌کند. جغجغه را به صدا درآورده و تکان می‌دهد.

از ۴۰ هفتگی دو شئ را در خط وسط با هم جور می‌کند. سعی می‌کند نوشتن را تقلید نماید.

از ۵۲ هفتگی چیزهای تازه را جستجو می‌کند.

در ۱۸ ماهگی با سه، چهار مکعب برج درست می‌کند. کاغذ را به طور خودبه‌خود خط‌خطی می‌کند و نوشتن را تقلید می‌کند.

در ۲ سالگی از شش یا هفت مکعب برج می‌سازد. مکعب‌ها را شبیه قطار دنبال هم می‌چیند. رفتارهای تازه یاد می‌گیرد.

در ۳ سالگی از نه یا ده مکعب برج می‌سازد. دایره و صلیب را کپی می‌کند. با سه مکعب پل می‌سازد.

در ۴ سالگی چهار رقم را تکرار می‌کند. سه شئ را با اشاره‌ی صحیح نام می‌برد.

در ۵ سالگی مربع را کپی می‌کند. انسانی قابل تشخیص با سر، تنه و دست وپا نقاشی می‌کند. ده چیز را به درستی می‌شمارد.

در ۶ سالگی مثلث را کپی می‌کند. نام خود را می‌نویسد.

رشد طبیعی کلام:
در یک‌سالگی کودک اسم خودش را می‌شناسد. از هدایت‌های همراه با ایما و اشاره مثل ” بای‌بای” پیروی می‌کند.

در یک‌سالگی کلمات مختلط و اصوات نامفهوم به کار می‌برد. از اشارات ارتباطی مثل نشان‌دادن استفاده می‌کند.

در دوسالگی اکثر اشیای رایج را نام می‌برد. عبارت دوکلمه‌ای یا طولانی‌تر به کار می‌برد.

در دوسالگی از تعداد کمی حروف‌اصافه مثل ” در” و ضمایر مثل ” تو”و”مرا” استفاده می‌کند ولی همواره به‌جا به کار نمی‌برد. از دستورات ساده بدون اشاره پیروی می‌کند.

در سه‌سالگی جملات ۳تا۴ کلمه‌ای می‌سازد که فعل و فاعل دارند ولی ساده‌اند. دستورات ۲ مرحله‌ای را اجرا می‌کند. جملات ۵تا۷ سیلابی را تکرار می‌کند.

در سه‌سالگی تکلم کودک برای اعضای خانواده قابل درک است.

در چهارسالگی حوادث گذشته‌ی نزدیک را بازگو می‌کند. سوالات مربوط به محیط اطراف را می‌فهمد. از حروف ربط استفاده می‌کند. افراد غریبه کلام کودک را درک می‌کنند.

در پنج‌سالگی در مورد احساسات صحبت می‌کند. اکثر حروف اضافه‌ی مربوط به مکان (مثل بالا، کنار) و مربوط به زمان (مثل قبل، بعد، تا) را درک می‌کند.

در پنج‌سالگی دستورات ۳مرحله‌ای را اجرا‌ می‌کند.

در شش‌سالگی واژه‌ها را به وسیله‌ی کارکرد تعریف‌می‌کند. انواعی از جملات مرکب دارای ساختار مناسب به کار می‌برد.

در شش‌سالگی تمامی بخش‌های کلام مثل فعل، اسم، صفت، حروف‌ربط و اضافه را به کار می‌برد.

در هشت‌سالگی از خواندن کتاب‌های ساده لذت می‌برد. از لطیفه و معما لذت می‌برد. به‌راحتی مسائل و اندیشه‌ها را بیان می‌کند.

در هشت‌سالگی درخواست‌های غیر‌مستقیم را درک می‌کند مثلا اگر کسی بگوید هوا گرم است آن را به صورت درخواست باز کردن پنجره درک می‌کند. تمامی اصوات کلامی را به شیوه‌ی بزرگ‌سالان تلفظ می‌کند.

 

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان

اضطراب

“اضطراب” احساس تشویش مبهم، فراگیر و ناخوشایند است که ممکن است با بی‌قراری و علائم جسمی مثل تپش‌قلب، لرزش‌دست و تعریق همراه باشد. “استرس” فشار روانی ناشی از اتفاق‌ها و تغییرات معمول و غیر معمول اطراف ماست. “استرس” ممکن است ناشی از تغییرات خوشایند مثل تولد نوزاد و خرید منزل جدید باشد. “استرس”، “اضطراب” نیست. “استرس” ممکن است باعث ایجاد “اضطراب” یا “افسردگی” در فرد شود. تحمل ” استرس” فراوان و متعدد آسیب‌زا است.

“اضطراب” علائم بیماری‌های مختلف را تقلید می‌کند. سردرد، کمردرد و دیگر دردها، علائم گوارشی و قلبی ممکن است علامت اضطراب باشند. گاهی اوقات نیز ممکن است “اضطراب” علامت یک بیماری دیگر مثل “پرکاری‌تیرویید” باشد. اضطراب شایع ترین هیجان و احساسی است که افراد در طول زندگی تجربه می کنند.

اضطراب طبیعی باعث می شود که افراد در انجام کارها دقت و احتیاط به عمل آورند و انگیزه ی بیشتری برای انجام کارها داشته باشند؛ مثلا اندکی اضطراب برای این که دانش آموز برای رسیدن به نتیجه ی مطلوب در امتحان تلاش کند لازم است.

وقتی که اضطراب عملکرد فرد را مختل کند غیر طبیعی تلقی می شود. اضطراب شدید و طولانی غیر طبیعی است و اختلال محسوب می شود. اختلال اضطرابی نه تنها انگیزه و احتیاط را بیشتر نمی کند بلکه دست و پای فرد را برای انجام کار می بندد و مانع انجام کارها می شود.

اختلال اضطرابی ممکن است با علائم جسمی مثل لرزش دست و بدن، تپش قلب، دل پیچه، اسهال، یبوست، سردرد، کمردرد، احساس گرفتگی و تنش عضلات بروز نماید. اضطراب می تواند علائم هر اختلال و بیماری جسمی را تقلید کند و به همین دلیل مبتلایان قبل از مراجعه به روان پزشک ممکن است سال ها به متخصصان دیگر مثل متخصصین داخلی، قلب، ارتوپدی و… مراجعه نمایند.

اضطراب در دراز مدت آسیب های جسمی ایجاد می کند و فرد را در معرض بیماری های قلبی، گوارشی، بیماری های ناشی از ضعف سیستم ایمنی به دلیل استرس و ….قرار می دهد. فرد مبتلا به اضطراب لازم است هر چه زودتر پیگیر درمان خود باشد تا ضمن بهبود عملکرد و بالا رفتن کیفیت زندگی از بروز بیماری های ناشی از تحمل طولانی تنش پیشگیری نماید.

 

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان

عصبانیت کودکان

عصبانیت کودکان

همه‌ی ما در زمان‌هایی عصبانی می‌شویم. کودکان نیز گاهی عصبانی می‌شوند. عصبانیت و خشم نوعی احساس و هیجان و برانگیختگی است. عصبانیت ممکن است در واکنش به طرد‌شدن، تحقیر و مسخره‌شدن، مجبور به کاری گشتن و آزار دیدن باشد. در هنگام عصبانیت افراد می‌توانند احساس خود را بیان کنند و به دیگران بگویند که خشمگین هستند ولی اجازه‌ی پرخاشگری یعنی دادزدن، آسیب‌زدن به دیگران و اشیا، پرت‌کردن و … ندارند. وجود‌‌ تنش و پرخاشگری در محیط خانه و اجتماع، برنامه‌های خشن تلویزیون، بازی‌های کامپیوتری نامناسب و خشن از عوامل پرخاشگری هستند.

پرخاشگری ممکن است علامت برخی از  اختلالات روان‌پزشکی مثل اختلال نقص‌تمرکز/ بیش‌فعالی، افسردگی و اختلال دوقطبی، اضطراب، اختلال نافرمانی/مقابله‌جویی و اختلال طیف اوتیسم و … باشد. قدم اول کنترل خشم این است که نشانه‌های اولیه‌ی عصبانیت را بشناسیم: لرزش‌صدا، لرزش دست‌ها، تپش‌قلب، سفتی‌عضلات، تنفس‌تند و سخت و …  در زمان بروز علائم خشم هیچ تصمیمی نمی‌گیریم و حرفی نمی‌زنیم. تلاش می‌کنیم تا آرام شویم: عضلات را شل می‌کنیم، آب به صورت‌مان می‌زنیم، قدم می‌زنیم، می‌شماریم و آرام نفس می‌کشیم. بعد از آرام شدن به موضوع فکر می‌کنیم و علت عصبانیت‌مان را بررسی می‌کنیم و سعی می‌کنیم مشکل و مسئله را حل کنیم.  اگر عصبانیت نشانه‌ای از یک اختلال است باید به متخصص مراجعه و از درمان‌های مناسب دارویی یا غیردارویی بهره برد. والدین باید به کودکان روش‌های آرام‌سازی در هنگام عصبانیت را بیاموزند. می توان از حواس مختلف کودکان برای آرام کردن آنها هنگام خشم استفاده کرد: گوش دادن به موسیقی، کشیدن نقاشی، دویدن، بیرون رفتن و قدم زدن، پاشیدن آب به صورت ، فشردن خمیر بازی و …

به کودکان مهارت های ارتباط و بیان و ابراز احساس را بیاموزید. کودکان باید بدانند چگونه قاطع و بدون پرخاش درخواست‌های‌شان را بگویند. روش‌های حل‌مسئله را به کودک آموزش دهید. کودک باید بداند که چگونه برای هر مسئله راه‌حل‌های مختلف را بررسی و بهترین را انتخاب کند. کودک باید یاد بگیرد چگونه از خنده و شوخی در موقعیت‌های سخت استفاده کند و در سخت‌ترین موقعیت‌ها هم به جنبه‌ی خنده‌دار موضوع توجه کند تا آرام بماند. کودک باید کارهای ممنوع و مجاز در هنگام عصبانیت را بشناسد.

کارهای ممنوع :شکستن وسایل، فریاد زدن بر سر کسی، آسیب رساندن به خودشان، قشقرق راه انداختن، پرت کردن چیزی به طرف کسی

کارهای مجاز در عصبانیت:

  •   گریه کردن در یک محل خلوت.
    • نقاشی کشیدن.
    • صحبت کردن راجع به موضوع ناراحت کننده.
    • پاره کردن روزنامه های قدیمی یا خط خطی کردن آنها.
  •   دور شدن از موقعیت.
    • بازی با گل یا خاک.
    • نفس عمیق و آهسته کشیدن.
    • کمک خواستن.
    • گوش دادن به موسیقی
  • رفتن به جایی ساکت و آرام.
    • نوشتن.

نصیحت و سخنرانی نکنید. الگوی خوبی باشید.

دکتر محمدرضا کاظمي

فوق تخصص روانپزشکي کودکان و نوجوانان